Autisme en gebruik van geestverruimende middelen

sunset-1625080__340

Hier een artikel over een niet zo gangbaar onderwerp en zeker niet in relatie tot autisme: het gebruik van geestverruimende middelen. Disclaimer: het is nadrukkelijk niet mijn bedoeling om het gebruik van geestverruimende middelen te promoten of te idealiseren. Het is simpelweg een ervaring waar sommigen voor kiezen. Ook als dit onderwerp op weerstand van de lezer stuit, vertrouw ik op de mogelijkheid om dit onderscheid te maken.

Het bewustzijn is niet één geheel

Ik beschouw zelf het bewustzijn van de mens als een soort huis met meerdere kamers. Je waakbewustzijn is zo’n kamer, één waar je veel tijd in doorbrengt. In meditatie kom je in een andere kamer terecht. Als je droomt weer in een andere kamer. In milde trance kom je weer in een andere kamer. En het gebruik van geest-verruimende middelen brengen je in kamers die normaliter gesloten blijven. Waarom zou je die kamers opzoeken? Omdat ze onderdeel uitmaken van je bewustzijn, je persoonlijkheid en het daarom verdienen om gezien en verkend te worden, al doe je dat misschien niet zo vaak. Ze kunnen sleutels bevatten voor dingen die je in de waakbewustzijn-kamer misschien niet meteen begrijpt.

castle-2094206__340

Wat betekent het bezoeken van die andere kamers in relatie tot autisme? Autisme gaat gepaard met contactmoeilijkheden. Vanuit mijn holistische visie geloof ik dat alles met alles verbonden is. En dat mensen met autisme dus ook met alles verbonden zijn. Al gaat dat op het oog niet zo gemakkelijk. Vanuit ons waakbewustzijn verbinden wij ons wat minder gemakkelijk met andere mensen. Toch hebben we daar ook wel verdriet over. We zijn graag alleen, maar zijn ons er tegelijk ook van bewust dat dat in contact treden iets brengt waar we niet zo gemakkelijk bij kunnen. Het leidt soms tot eenzaamheid. Tot een gebrek aan verbondenheid. Gevoelens die zo sterk kunnen worden dat we ons niet zo comfortabel voelen in ons leven. ‘Comfortabel met je manier van zijn’ is één van mijn stokpaardjes. Ik geloof erin, en dat gaat  tegelijk niet altijd makkelijk. Soms moet je even uit je comfortzone om comfortabel met je manier van zijn te worden en te blijven. Een ervaring opzoeken die je normaal niet snel zou toelaten. Of een ervaring opzoeken die bij jou wat minder snel in waakbewustzijn doorkomt dan bij andere mensen.

 

Ervaringsverhalen van mensen op het spectrum

Misschien ligt de sleutel tot verbondenheid wel in die kamertjes die meestal dicht zitten. Ik kreeg een ervaringsverhaal van iemand met autisme die onder invloed van LSD een ervaring van verbondenheid onderging die ze vanuit haar waakbewustzijn niet snel zou meemaken. De ervaring heeft haar leven veranderd.

Om mijn verhaal beter te kunnen begrijpen wil ik jullie eerst wat vertellen over drugs. Er kleeft een negatief stigma aan het gebruik van drugs en ik heb ervaren waarom. Tegelijkertijd heeft drugs, zoals alles op aarde, twee kanten. Voor mij heeft het me heel veel levenskennis en wijsheid gebracht, zowel de negatieve ervaringen als de positieve. Ik weet dat het een ontsnapping is uit de werkelijkheid, maar voor zover ik het heb ervaren kan ontsnappen uit de werkelijkheid je soms helpen om jezelf en je leven vanuit een ander perspectief te bekijken en je uiteindelijk helpen om weer, met meer zelfkennis dan voorheen, terug op het rechte pad te komen. Er was namelijk al iets met je aan de hand wat ervoor heeft gezorgd dat je een behoefte had om te ontsnappen uit de werkelijkheid. Bij mij kwam dit, kort gezegd, door mijn hooggevoeligheid (autisme). Wanneer je maar vaak genoeg je hoofd tegen dezelfde steen stoot, krijg je er vanzelf kennis over waar de steen zich bevindt en er behoefte aan om er uit de buurt te blijven. Ik heb ervaren dat verslavingen ontstaan door een gebrek aan connectie met mensen om je heen en, volgens mij, een natuurlijke manier van het universum zijn om je bepaalde lessen te leren. Net zoals fysieke ziektes dat zijn.

Ik was met mijn vriend en de wereld zag er [onder invloed van LSD] compleet anders uit. Ik keek hem in de ogen en toen gebeurde er iets bijzonders. Toen ik in zijn ogen keek, zag en voelde ik hoe ik, hij, én iedereen die op dat moment dicht bij me stond, zich voelde. Ik realiseerde me dat hij en ik eigenlijk één waren. Ik beleefde alle perspectieven van mijn moeder, mijn vriendinnen, mijn broertje en mijn zusje. Ik ervoer hoe iedereen om mij heen zich voelde ten opzichte van mij en waarom. Ik begreep ze volkomen, omdat ik hen gevoelens voelde alsof het de mijne waren. Het waren ook mijn gevoelens, omdat ik ervoer dat zij eigenlijk allemaal mij waren. Het was alsof ik mezelf in de ogen keek in de spiegel en mijn emoties observeerde en voelde. Ik voelde een liefde die zo onvoorwaardelijk was dat ik ervan moest huilen. Het voelde alsof op dat moment mijn leven compleet veranderd was en niks meer uitmaakte; de ruzies die ik soms heb gehad, het onbegrip, de moeite die ik had met dingen in het leven, schaamte- en schuldgevoelens die ik had tegenover anderen en andersom… Alles leek ineens helemaal niets meer uit te maken omdat ik besefte dat iedereen mij was en ik iedereen was. En dus iedereen mij 100% begreep en kende en ik hen omdat we uiteindelijk één en dezelfde persoon zijn.

Deze LSD ervaring was een paar maanden geleden. Ik had al een tijd geen drugs meer gebruikt, (waar deze ervaring me bij heeft geholpen omdat ik de zin van het leven ging inzien),en was veel met spiritualiteit bezig. Nu keek ik laatst voor het slapen gaan in de spiegel, en zag mijn ogen glinsteren. Ik kreeg de behoefte om mezelf een compliment te geven. Toen ik dat deed begon ik direct ontzettend te huilen, terwijl ik ondertussen mijn verdrietige zelf aan het observeren was in de spiegel. Het was alsof ik mijn spiegelbeeld (schaduw-zelf) troostte. Ik realiseerde me dat ik mezelf nog nooit echt een compliment heb gegeven en het voelde alsof ik op die manier telepathisch communiceerde met mijn spiegelbeeld. Ik weet dat ik erg gevoelig ben voor oogcontact en ik denk dat dit gebeurde omdat ik, door in de spiegel te kijken en tegen mezelf te praten, contact maakte met mijn diepste gevoelens. Ik dacht aan mijn ervaring met LSD en bedacht me dat wat ik letterlijk zag gebeuren toen ik onder invloed was van LSD en iemand in de ogen keek, misschien in deze werkelijkheid wel altijd gebeurt wanneer ik iemand in de ogen kijk. Het voelt alsof ik onder invloed van LSD een kijkje achter de sluier kreeg van wat er werkelijk gebeurt wanneer ik contact met iemand maak. Maar misschien is het gevoel wat ik hierbij krijg zo heftig dat ik er bang voor ben. En misschien durf je anderen pas in de ogen te kijken wanneer je jezelf in de ogen durft te kijken en ook echt durft te ervaren hoe dat voelt, zonder terug in je hoofd te vluchten. Misschien is dit wel een manier om autisme zelf te kunnen genezen! (Eva)

 Dat is wat contact met die kamertjes doet: je ervaring is misschien voorbehouden aan dat ene kamertje, maar werkt wel door op jou als geheel.

archway-1660465__340

Een alternatief voor drugs of geestverruimende middelen is cacao (Wilde, ‘ceremonial grade’ cacao. Niet de chocolade-cacao). Cacao is een plantmiddel dat het hartsveld verruimt. Het legt als het ware een vergrootglas op je hart. Alle verlangens die daar huizen, komen sterker naar boven. En daarbij kan verdriet meekomen. Een cacaoceremonie zal niet zo snel een eenheidservaring oproepen zoals LSD of je met je snufferd op een blokkade duwen zoals ayahuasca. Het is een mild middel dat simpelweg je hart wat verder openzet. Het kan prettig zijn voor mensen die huiverig zijn voor drugsgebruik of een drempel voelen, bang zijn om de controle te verliezen of ‘out’  te gaan. Of voor mensen die voorzichtig grenzen willen verleggen in de richting van meer openheid naar andere mensen toe in een veilige omgeving.

Tijdens mijn cacaoceremonie gaf één van deelnemers aan zich niet zo fijn te voelen. Later die avond heb ik met hem geknuffeld, iets wat ik  vanuit mijn waakbewustzijn niet snel zou doen met iemand die ik niet ken. Je kunt denken: “Ja, dááág, ik ben toch zeker geen hippie?’ Je bént geen hippie, je kiest voor een ervaring. En mijn ervaring heeft mijn dagelijks bewustzijn veranderd. Ik knuffel mensen vaker en bewuster. Ik kwam op mijn werk, zag een collega op wie ik erg gesteld ben en mijn eerste impuls was haar een knuffel te geven. Ik dacht nog net op tijd: “Oh, dat is hier niet gebruikelijk’. Ik merk dat als ik familie of vrienden knuffel, zij de knuffel eerder afbreken dan ik graag zou willen. Ik zou het gevoel van verbondenheid dat ik tijdens de ceremonie had ervaren graag vasthouden en uitbreiden naar andere mensen. Dat zijn zeker ook remmingen in onze maatschappij, en dat is even een ander verhaal. Maar door het aangaan van een ‘hippie-ervaring’ sta ik anders in de omgang met mensen. Die verbondenheid is voor mij absoluut toegankelijk en hoewel ik hem niet zo vaak ervaar als ik graag zou willen, heeft de ervaring het te ervaren iets in me geheeld. Ik heb meer liefde voor mezelf in de wetenschap dat ik het wel kan, me verbinden met mensen, alleen gaat dat wat minder makkelijk. (Mijntje)

 

Autisme en het verruimen van ons hart

Ik zie momenteel een trend opkomen waarin mensen op het autismespectrum naar buiten treden met hun hartverruimende, liefdevolle, zielsverruimende ervaringen die vanuit de wetenschappelijke visie op autisme vaak in hen worden ontkend. Ik zie en heb zelf ervaren hoeveel schade en hartzeer dat aanricht. Geen mens is zonder hart, daar ben je mens voor. Dit moet veranderen. Ik heb gezien en ervaren hoe mensen met autisme naar binnen worden gedrongen, zichzelf klein houden en een hatelijk, negatief zelfbeeld opbouwen door het stigma dat ze gevoelloos zouden zijn. Het kost heel erg veel moed om naar buiten te treden met zo’n verhaal. Om je kwetsbaar op te stellen en te laten zien hoeveel gevoel je hebt. Vaak wordt zo’n ongelofelijk moedig gebaar afgedaan met:  “maar jij hebt helemaal geen autisme, je moet die stempels niet geloven”.  Mensen proberen iets aardigs te zeggen, maar in feite richten ze hiermee alleen nog maar meer schade aan. Want je weet diep van binnen zelf wel dat je wel autistisch bent. Je kent de beproeving, de moeite om verstand en gevoel te verbinden, het spanningsveld tussen alleen willen zijn en verbonden willen zijn, je kent als geen ander de moeite die het je kost om over de muur heen te komen. En áls je dan even over de muur heen bent, trekt iemand anders jouw beleving in twijfel door te ontkennen dat je autistisch bent. Je hebt immers gevoel getoond. Het is niet in woorden uit te leggen wat een dooddoener dat is.

brain-2146157__340

 

Bepaal van tevoren je intentie

Als je dit wilt gaan doen, stel dan voor jezelf je intentie vast. Wil je gewoon ontsnappen aan de minder leuke kanten van je leven? Dat kan en is binnen zekere grenzen ook niet erg, maar misschien kun je dat beter niet doen op een manier waarbij je in je onderbewuste gaat roeren. Ben je nieuwsgierig? Daar is niets mis mee, maar realiseer je dat het niet altijd een plezierritje wordt en je dingen tegen kunt komen die niet binnen je comfortzone passen. Heb je de oprechte intentie om stukken van jezelf te verkennen die je normaal gesproken niet aanroert en ben je bereid de gevolgen te dragen als je een pijnlijk stuk in jezelf aanraakt? Hoe liefdevol ben je naar jezelf toe? Er zijn mensen die zich in een ayahuascatrip storten met de motivatie voor eens en voor altijd met de shit af te rekenen en eindelijk een superleven te gaan beginnen. Zo werkt het niet. Het is geen snoepautomaat waar je muntgeld in gooit en vervolgens komt de gewenste beloning eruit. Je gaat een proces aan en dit is er een onderdeel van. En de emoties die zich voordoen, zijn jouw aangelegenheid.

Opmerking 1: Ik denk dat het een goed idee is om als je kiest voor gebruik van geest- of hartverruimende middelen, dat in de vorm van een ceremonie te doen. Niet alleen stem je je intentie af, het gemeenschappelijk veld dat door de deelnemers wordt gecreëerd helpt je om een positieve intentie vast te houden. In een ceremonie een middel gebruiken is iets anders dan gewoon maar trippen. Bovendien zijn er mensen die je begeleiden en die je kunnen helpen als je vast blijft zitten in een negatieve ervaring. Het is verstandig om eerst wat rond te kijken op een website, proberen de begeleiders van tevoren te ontmoeten of een laagdrempelige workshop bij hen te volgen. Je kunt kijken of er een klik is en of je (heel belangrijk!) dit stukje van jezelf bloot wilt geven bij deze mensen. Er kunnen mooie maar ook confronterende dingen naar boven komen en het is niet fijn als dat gebeurt wanneer je je niet veilig voelt.

Opmerking 2: Sommige mensen met autisme zijn zich bewust van een verslavingsgevoeligheid. Je aanleg om een verslaving op te bouwen is voor een deel erfelijk bepaald. Ik geloof zelf dat verslaving voor een ander gedeelte wordt gevoed door een drang te ontsnappen aan de wereld om je heen. En hoe moeilijker je het hebt, hoe verleidelijker dat is. Het verstandig gebruik van verruimende middelen eist een verantwoordelijkheid die geheel en al bij jezelf ligt. Als je denkt dat je dat niet aankunt, doe het dan vooral niet.

Opmerking 3: wellicht ten overvloede, dit artikel is niet bedoeld om het gebruik van bewustzijnsbeïnvloedende middelen aan te moedigen. Ik geef aandacht aan een groeiende tendens en hoop hiermee vooroordelen, taboes en misverstanden weg te nemen.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *